Monthly Archives: March 2013

schaliegas

Er is grote opwinding over schaliegas, met name in de Verenigde Staten. In de afgelopen jaren is de productie van schaliegas met een faktor 5 gestegen. Er wordt al geroepen dat de VS in 2020 weer onafhankelijk van de import van fossiele brandstof zullen zijn. Dat is hoogst onwaarschijnlijk. In een recente studie – Drill Baby Drill– laat David Hughes zien dat  bij de zgn fracking methode slechts 10% van het aanwezige gas gewonnen wordt. Een put produceert slechts enkele jaren gas, waarna honderd meter verderop een nieuwe put moet worden geslagen. Bij de belangrijkste gasvelden is de productie alweer aan het dalen, wat betekent dat er een enorme hoeveelheid putten (7000) per jaar moet worden geslagen om de productie op peil te houden. Bovendien zijn de CH4-lekkage en de productiekosten (in energietermen) zo hoog dat het zelfs onwaarschijnlijk is dat dit schaliegas beter voor het milieu zou kunnen zijn dan het gebruik van kolen.

De vraag is dan ook hoe europa met deze schaliegas voorraden zou moeten omgaan. Zie ook het blog van Evert Wesker!

Advertisements

Gashydraten

Het journaal meldde het afgelopen weekend dat Japan een geslaagde proef heeft gedaan om methaan te winnen uit ‘ijs’, de zogenaamde gashydraten zeer diep op de zeebodem. Zie ook de Japan Times. Het gaat hier om een vorm van onconventionele fossiele brandstof, die, in tegenstelling tot conventionele brandstof, moeilijk winbaar is.

De vraag is wat de kosten van deze winning zijn, in geld en voor het milieu. Is het mogelijk dit gas te winnen zonder schade aan de zeebodem en zonder dat er methaan (een sterk broeikasgas) de atmosfeer in lekt?

Nog interessanter is de vraag wat de verhouding tussen de geinvesteerde hoeveelheid energie en de daarmee gewonnen energie. Ik heb nog geen data voor gashydraten gevonden, maar voor teerzandolie is dat rond de 1:7. Vergelijk dat met windenergie. Daar wordt 50x de energie teruggewonnen die voor de fabricage van de turbine nodig is!

Reductie CO2-emissie

Om het broeikaseffect tegen te gaan zal de wereldwijde CO2 emissie moeten worden teruggedrongen. Dat is zeker geen onmogelijke opgaaf. Maar we moeten er wel zo snel mogelijk mee beginnen. Een emissiedaling van 3% per jaar is wellicht haalbaar. Een emissiereductie van 10% of meer is nauwelijks denkbaar zonder grote economische schade. In Science laat Stocker aan de hand van een eenvoudig model zien dat, indien we de temperatuurstijging tot 2 graden willen beperken, we uiterlijk in 2020 met een reductie van 3% CO2 emissie per jaar moeten beginnen. Wachten we tot 2040, dan wordt het onmogelijk deze doelstelling te halen.

Tijd voor actie dus!

 

IPCC klimaatvoorspelling

Natuurwetenschap wil betrouwbare voorspellingen doen.

Het feit dat de gemiddelde temperatuur op aarde over de afgelopen 10 jaar constant bleef, was voor sommige mensen reden te twijfelen aan de juistheid van de IPCC modellen en de relatie tussen CO2 uitstoot en klimaatverandering in het bijzonder.

Daarom is het goed te lezen dat ook de ontwikkeling van de gemiddelde temperatuur op aarde over de laatste 10 jaar goed begrepen kan worden. In een recent artikel (http://iopscience.iop.org/1748-9326/7/4/044035) laten Rahmstorf et al. zien dat de geringe temperatuurstijging van de afgelopen jaren het gevolg is van de variabiliteit van onder meer de inkomende zonnestraling en de uitstoot van vulkanen. Hierdoor komt er minder zonlicht op aarde.

Gecorrigeerd voor deze effecten is de temperatuurontwikkeling zoals verwacht op basis van de IPCC modellen. Dat betekent dat het broeikaseffect onverminderd doorgaat. Dat is een minder goed bericht!